I am weasel

Tja, ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het nieuwe seizoen. Maar een dag zoals gisteren maakt een hoop goed. Ik ging samen met m'n moeder even heerlijk wandelen in het bos. En we waren niet alleen, wat een mensen! Natuurlijk had ik dat ook niet gedacht met het mooie weer dat het gisteren was :)
We kozen een prachtig bos uit, tussen Zeegse en Schipborg. Prachtig omdat het alles heeft; vennetjes, naaldbomen, loofbomen, zandverstuivingen en heide. Door alle regen van de laatste tijd was het soms wel even uitkijken op de paden (vooral met m'n modder-avontuur in m'n achterhoofd HA!)

Op de weg terug naar de auto hoorde ik wat ritselen naast het looppad en ik keek opzij. En je zal het niet geloven, maar daar zag ik een wezel! En ja, toevallig heb ik daar dus wel een foto van :) Niet omdat ik zo snel was met m'n supersonische camera, maar omdat het arme wezeltje vast leek te zitten in het holletje (vandaar ook die rare houding...) Met een stok (eerder boomstam) probeerden we het beestje uit het holletje te graven. Al piepend, sissend en in de stok bijtend gaf het wezeltje aan dat hij (of zij) toch echt wel weg wilde! Ondertussen hadden we een publiek gekregen die ook de handen uit de mouwen stak (en de camera's in de handen) en uiteindelijk kwam het wezeltje los en vloog weg. Tegelijkertijd schoot er nog een wezeltje uit het hol en in een splitsecond ook weer terug het hol in. Pfieuw!
Nu zit ik me te bedenken wat er nou eigenlijk aan de hand was. Hield het ene wezeltje de andere vast aan z'n achterpootjes omdat hij niet weg mocht? Hadden ze ruzie? Of was het pure liefde? Misschien een kind dat huisarrest had?
Wat het ook geweest is, een avontuur vond ik het wel weer. Dus om even bij te komen hebben we maar even gezellig koffie met appelgebak genomen met uitzicht op de Drentsche Aa (euhm tja, ikzelf had cassis en een tosti, maar dat klinkt niet zo idyllisch hè?!).

Oh deer! #2

Gisteren ging ik maar weer eens wandelen. Ondanks mijn voornemen om dat dagelijks te doen, was het alweer veel te lang geleden.

Vol goede moed ging ik op pad en ik had mijn route al gekozen. Over een zandpad zou ik langs een heideveld en het bos lopen. Wat ik echter aan het begin van het pad niet had gezien....het pad was doodlopend. Goed, dan maar weer omdraaien en terug. Terwijl ik wandelde hoorde ik ineens geblaf in het bos! Nu weet ik van mijn vorige ervaring dat reeën een blafgeluid maken ter waarschuwing. Dus ik ging natuurlijk het bos in. Via een pad. Waarop ik nooit meer zou lopen. Dat had ik namelijk bedacht toen ik er eerder liep. Maar goed, de reeën riepen en dus ging ik toch :)
De reden waarom ik daar niet meer wilde lopen diende zich al snel aan: een modderpoel. Op een smal pad. Met aan de ene kant een sloot en de andere kant draad. Omdat ik vermoedde dat er stroom op stond, was via die kant geen optie. Aan de andere kant stonden ook nog bramenstruiken, dus dat was eigenlijk ook geen goed idee. Een aanloopje nemen en erover springen ging ook niet lukken: veel te groot/lang en springen met een camera in de hand is ook niet makkelijk. Bovendien zag ik in het midden zo'n hard stukje, dus recht door het midden ging het.

Goed mentaal voorbereid stapje ik op het stukje......
En toen ging het hopeloos mis. Het harde stuk was helemaal niet hard! Mijn rechtervoet zakte meteen weg in de blubber. Snel stapte ik met mijn linkervoet naar voren, zo ver mogelijk om de overkant te halen...en ik plemp met mijn voet vol in de derrie. Meteen zak ik tot mijn enkel erin en glij naar voren. Bijna neem ik een compleet modderbad, maar gelukkig weet ik al zwaaiend met de Olympus Trip mijn evenwicht te hervinden en klauter het droge weer op terwijl het modder me om de oren vliegt. Zucht...even kijken, modderschoenen, modderbroek, schone camera...grijns! Wat een sukkel ben ik ook!

Ik besluit gewoon verder te lopen. Ik ben op een missie!
Lang verhaal iets korter:
Ik heb ongeveer 2 uur door het bos gelopen, geen ree gezien. Eigenlijk geen ander levend wezen gezien. Behalve muggen dan, getuige de twee muggenbulten op mijn hoofd :)
Ik kon eigenlijk niet meer. Maar ja. Toen kwam ik al wandelend op de weg naar huis weer bij het gebiedje waar ik eerder mijn bijzondere ontmoeting had. Lang onderweg was ik toch al en soms moet je je instincten volgen....
En jaaaa, mijn modderavontuur was gelukkig niet voor niets geweest. Ergens in het midden van het gebied liep ik een pad op en daar stond ze: mevrouw ree (denk ik). Ze keek me aan, maar rende niet weg. En toen verscheen er nog een kleinere! Daar wachtte mevrouw ree natuurlijk op :) Ze liepen de bosjes in en ik heb ze niet weer gezien. Ik wilde ze ook niet opjagen, dus ben weer vertrokken. Eindelijk naar huis! Daar bleek dat ik 3 uren was weggeweest. Tjonge...volgende keer ga ik wel meteen op de fiets naar het gebied en dan daar rondlopen :)
Hè, is het toch weer een lang verhaal.

En tja....nu moeten jullie het weer doen met zo'n vage foto van een ree :) Op de onderste foto zie je een kriebel op het groene pad...dat is mevrouw ree! En ik heb ook foto's met de Olympus gemaakt, maar die zullen natuurlijk ook zo onduidelijk als wat zijn... Volgende keer neem ik m'n super telelens mee! (ha, die heb ik helemaal niet!)