Oh deer! #2

Gisteren ging ik maar weer eens wandelen. Ondanks mijn voornemen om dat dagelijks te doen, was het alweer veel te lang geleden.

Vol goede moed ging ik op pad en ik had mijn route al gekozen. Over een zandpad zou ik langs een heideveld en het bos lopen. Wat ik echter aan het begin van het pad niet had gezien....het pad was doodlopend. Goed, dan maar weer omdraaien en terug. Terwijl ik wandelde hoorde ik ineens geblaf in het bos! Nu weet ik van mijn vorige ervaring dat reeën een blafgeluid maken ter waarschuwing. Dus ik ging natuurlijk het bos in. Via een pad. Waarop ik nooit meer zou lopen. Dat had ik namelijk bedacht toen ik er eerder liep. Maar goed, de reeën riepen en dus ging ik toch :)
De reden waarom ik daar niet meer wilde lopen diende zich al snel aan: een modderpoel. Op een smal pad. Met aan de ene kant een sloot en de andere kant draad. Omdat ik vermoedde dat er stroom op stond, was via die kant geen optie. Aan de andere kant stonden ook nog bramenstruiken, dus dat was eigenlijk ook geen goed idee. Een aanloopje nemen en erover springen ging ook niet lukken: veel te groot/lang en springen met een camera in de hand is ook niet makkelijk. Bovendien zag ik in het midden zo'n hard stukje, dus recht door het midden ging het.

Goed mentaal voorbereid stapje ik op het stukje......
En toen ging het hopeloos mis. Het harde stuk was helemaal niet hard! Mijn rechtervoet zakte meteen weg in de blubber. Snel stapte ik met mijn linkervoet naar voren, zo ver mogelijk om de overkant te halen...en ik plemp met mijn voet vol in de derrie. Meteen zak ik tot mijn enkel erin en glij naar voren. Bijna neem ik een compleet modderbad, maar gelukkig weet ik al zwaaiend met de Olympus Trip mijn evenwicht te hervinden en klauter het droge weer op terwijl het modder me om de oren vliegt. Zucht...even kijken, modderschoenen, modderbroek, schone camera...grijns! Wat een sukkel ben ik ook!

Ik besluit gewoon verder te lopen. Ik ben op een missie!
Lang verhaal iets korter:
Ik heb ongeveer 2 uur door het bos gelopen, geen ree gezien. Eigenlijk geen ander levend wezen gezien. Behalve muggen dan, getuige de twee muggenbulten op mijn hoofd :)
Ik kon eigenlijk niet meer. Maar ja. Toen kwam ik al wandelend op de weg naar huis weer bij het gebiedje waar ik eerder mijn bijzondere ontmoeting had. Lang onderweg was ik toch al en soms moet je je instincten volgen....
En jaaaa, mijn modderavontuur was gelukkig niet voor niets geweest. Ergens in het midden van het gebied liep ik een pad op en daar stond ze: mevrouw ree (denk ik). Ze keek me aan, maar rende niet weg. En toen verscheen er nog een kleinere! Daar wachtte mevrouw ree natuurlijk op :) Ze liepen de bosjes in en ik heb ze niet weer gezien. Ik wilde ze ook niet opjagen, dus ben weer vertrokken. Eindelijk naar huis! Daar bleek dat ik 3 uren was weggeweest. Tjonge...volgende keer ga ik wel meteen op de fiets naar het gebied en dan daar rondlopen :)
Hè, is het toch weer een lang verhaal.

En tja....nu moeten jullie het weer doen met zo'n vage foto van een ree :) Op de onderste foto zie je een kriebel op het groene pad...dat is mevrouw ree! En ik heb ook foto's met de Olympus gemaakt, maar die zullen natuurlijk ook zo onduidelijk als wat zijn... Volgende keer neem ik m'n super telelens mee! (ha, die heb ik helemaal niet!)

Being impulsive pays off

Gisteren ging ik dus weer wandelen. Ik had een route in mijn hoofd en ik vertrok vol goede moed (eigenlijk met een beetje tegenzin hoor).
Ongeveer halverwege mijn geplande route dacht ik een ree te zien in het veld (weiland kan ook....).
'Nou leuk Mars, maar je moet nu weer doorlopen!', dacht ik bij mezelf. Dus blik weer vooruit en lopen maar weer! Maar ja, na een paar honderd meter kwam ik zo'n wandel-gebied-ingangetje tegen. Met zo'n bordje erbij: opengesteld gebied tussen zonsopgang en zonsondergang, verboden met muziekapparaten, geen honden los etc. En zo te zien leidde dat gebiedje mij dichter naar de ree..... 1 seconde nagedacht over mijn geplande route en daarna ben ik het gebied ingedoken.
Het is zo'n wandelgebied met hoge struiken langs de wandelpaden en veel bochtjes. Ik hou daarvan: de spanning wat er om de volgende bocht te zien is! Na een paar bochten was ik eindelijk wat dichterbij de ree (of is het Het ree??) die ik eerder had gezien. Ik blijf dat gewoon bijzonder vinden, zo'n beestje in het wild te zien. Helaas heb ik er geen foto van, want 800 meter (of zoiets, ben slecht in afstanden schatten) is toch echt te ver voor mijn telefoon-camera. Ik stond daar een poosje te kijken naar hoe hij of zij daar stond te grazen, zag hem of haar schrikken en weg rennen/huppen/springen.

En net toen ik besloot om maar weer eens verder te lopen hoorde ik wat in de sloot naast mij, ik schrok..... er kwam een hoofdje tevoorschijn en twee reebruine ogen keken mij verschrikt aan....
en toen sprong een ree uit de sloot en sprong de bosjes in die aan de andere kant van mij stonden. Op een metertje afstand van mij! (of 2 meter, ik zei het al over afstanden schatten...)
Dat soort verrassingen krijg je dus als je impulsief bent ;) (en euh nee, daar heb ik al helemaal geen foto van; jammer jammer!)
(En ook de verrassing dat ik daarna enorm moest omlopen en met een oververhit hoofd weer thuis kwam, maar dat terzijde haha!)

De foto's zijn van bloemen in het gebiedje, trossen vergeet-me-nietjes in de sloot (niet de sloot waar de ree in stond) en een reiger op een dak (dacht toch altijd dat ooievaars....enfin)

Tussendoor

Ik maakte net een wandeling in mijn 'achtertuin' en kwam een sprong reeën tegen (tja, schijnbaar heet dat zo). Zo leuk met die witte kontjes! Helaas niet te zien op de foto....je ziet de reeën ook bijna niet haha! Vond het in ieder geval een mooi magisch moment...

zoek de reeën